wtorek, 17 maja 2011

Prosto, smacznie, tymiankowo i...nutellowo!


Tymianek to zdecydowanie najbardziej uwielbiane przeze mnie ziółko z mojego parapetu. Zapach jest cudowny. Pasuje prawie do wszystkiego,a szczególnie do pomidorów i innych warzyw (grzybów też!). I te małe, wdzięczne listki...

W dzisiejszym, szybkim obiedzie, tymianek gra pierwsze skrzypce, jeśli chodzi o przyprawy. Wszelkie makarony to dla mnie idealne rozwiązanie na szybki i smaczny obiad. W myśl diety 'niełączenia' staram się unikać kombinacji makaronu i mięs, choć oczywiście się to zdarza, gdyż moja silna wola równa się zeru...(i jak można by było wyrzec się cudownego spaghetti bolognese?)
Pieczarki - lubię je za to, jak długo mogą leżakować w lodówce. Za to, jak szybko można zrobić z nich coś smacznego (jajecznica z pieczarkami, grzanki z pieczarkami, zapiekane pieczarki...). Gdy dodamy do nich trochę suszonych 'rasowych' grzybów, sos nabiera intensywniejszego aromatu i ładniejszych kolorów. Do tego cebulka, czosnek, masło i tymianek...i oczywiście makaron.



Makaron z sosem pieczarkowym

20dag pieczarek (najlepiej jak najmniejszych)
oliwa
jedna średnia cebula
1 ząbek czosnku wyciśnięty przez praskę
kilka gałązek świeżego tymianku i 1 łyżeczka suszonego
garść suszonych grzybów (podgrzybków, borowików)
sól, świeżo mielony pieprz
3 łyżeczki masła
starty parmezan do posypania

Ulubiony makaron gotujemy al-dente.

Suszone grzyby zalewamy gorącą wodą i odstawiamy do namoczenia.
Na patelni rozpuszczamy masło, dodajemy trochę oliwy, by masło się nie paliło (z 1 łyżkę). Wrzucamy drobno posiekaną cebulę i lekko podsmażamy. Gdy cebula się zeszkli dodajemy pokrojone pieczarki (ja kroję na ćwiartki gdy są spore, na połówki, gdy są malutkie). Dodajemy tymianek, czosnek i dusimy ok. 10 minut.
Suszone grzyby wyjmujemy z wody (nie wylewamy jej!). Kroimy w paski i dodajemy do pieczarek. Można dodać trochę wody z namaczania grzybów. Dusimy jeszcze chwilę. Doprawiamy solą i pieprzem.

Podajemy z makaronem, posypane świeżym tymiankiem bądź natką pietruszki i tartym parmezanem.


Proste, szybkie i smaczne.

niedziela, 15 maja 2011

Włoskie biscotti i dom pełen bzu


Wiosna to zdecydowanie moja ulubiona pora roku. A to za sprawą unoszących się w powietrzu zapachów. Najpierw konwalie - małe intensywnie pachnące cudeńka, później - bzy, które w dodatku mają takie piękne barwy, a już niedługo - oblepione pąkami peonie. Mam szczęście, że wszystkie mogę podziwiać wzrokowo i 'węchowo'.



Piątki to moje ulubione dni, mam mnóstwo czasu na gotowanie. Na pieczenie zaś zazwyczaj przeznaczam niedzielę. Niedziela bez ciasta lub ciastek na stole...to nie niedziela. Pod koniec tygodnia można pozwolić sobie na odrobinę słodkości.



Ciekawa książka i coś do chrupania...to jest to.
A jeżeli do chrupania, to nie ma nic bardziej chrupiącego niż biscotti. Choć dla niektórych wydają się zbyt twarde :)



Włoskie sucharki - Biscotti

2 jajka

3/4 szklanki cukru
2 szklanki mąki
łyżeczka proszku do pieczenia
20 dag posiekanych migdałów (lub inne bakalie)
olejek migdałowy

Jajka i cukier utrzeć na puszystą masę mikserem (trwa to dłuższą chwilkę i przypomina konsystencją ubitą pianę z białek). Dodać suche składniki i kilka kropelek olejku. Ciasto powinno być gęste, ale nie lepiące się do rąk. Jeżeli jest za rzadkie, dosypać mąki.

Z ciasta uformować podłużne 'chlebki' i ułożyć je na wysmarowanej tłuszczem bądź wyłożonej papierem do pieczenia blaszce, nie za blisko siebie, bo rosną. Piec 25 min. w 160 stopniach.

Ostudzone pokroić pod skosem w plasterki o 1 cm. Ułożyć gęsto na blaszce i znowu piec w 170-180 stopniach, z każdej strony, aż się zrumienią (po ok. 8 minut).


*Biscotti można przechowywać dosyć długo, bo nawet kilka tygodni, zamknięte w puszce lub słoju, jednak jest to niemożliwe, gdyż znikają szybko. Mi smakują maczane w ciepłym mleku lub kawie, we Włoszech macza się je w winie*


Długo nosiłam się z zamiarem utworzenia tego bloga. Szczerze powiedziawszy nie jestem jedną z tych osób, które lubią pisać, opisywać, ubierać słowa. Należę do grona miłośników uwieczniania obrazów, czyli mówiąc prosto - fotografów. Jednak od dłuższego czasu moja fotograficzna pasja musi dzielić się zakamarkami mojego umysłu i zmysłami z drugą pasją - gotowaniem.

Obie te pasje, można połączyć w zgraną parę.

Tak więc będzie to blog o gotowaniu i fotografowaniu.
Smakach. Rzeczywistości. Codzienności. Tym co w głowie siedzi.
O jedzeniu i dla jedzenia. Przede wszystkim.