Wiosna to zdecydowanie moja ulubiona pora roku. A to za sprawą unoszących się w powietrzu zapachów. Najpierw konwalie - małe intensywnie pachnące cudeńka, później - bzy, które w dodatku mają takie piękne barwy, a już niedługo - oblepione pąkami peonie. Mam szczęście, że wszystkie mogę podziwiać wzrokowo i 'węchowo'.
Piątki to moje ulubione dni, mam mnóstwo czasu na gotowanie. Na pieczenie zaś zazwyczaj przeznaczam niedzielę. Niedziela bez ciasta lub ciastek na stole...to nie niedziela. Pod koniec tygodnia można pozwolić sobie na odrobinę słodkości.
Ciekawa książka i coś do chrupania...to jest to.
A jeżeli do chrupania, to nie ma nic bardziej chrupiącego niż biscotti. Choć dla niektórych wydają się zbyt twarde :)
Włoskie sucharki - Biscotti
2 jajka
3/4 szklanki cukru
2 szklanki mąki
łyżeczka proszku do pieczenia
20 dag posiekanych migdałów (lub inne bakalie)
olejek migdałowy
Jajka i cukier utrzeć na puszystą masę mikserem (trwa to dłuższą chwilkę i przypomina konsystencją ubitą pianę z białek). Dodać suche składniki i kilka kropelek olejku. Ciasto powinno być gęste, ale nie lepiące się do rąk. Jeżeli jest za rzadkie, dosypać mąki.
Z ciasta uformować podłużne 'chlebki' i ułożyć je na wysmarowanej tłuszczem bądź wyłożonej papierem do pieczenia blaszce, nie za blisko siebie, bo rosną. Piec 25 min. w 160 stopniach.
Ostudzone pokroić pod skosem w plasterki o 1 cm. Ułożyć gęsto na blaszce i znowu piec w 170-180 stopniach, z każdej strony, aż się zrumienią (po ok. 8 minut).
*Biscotti można przechowywać dosyć długo, bo nawet kilka tygodni, zamknięte w puszce lub słoju, jednak jest to niemożliwe, gdyż znikają szybko. Mi smakują maczane w ciepłym mleku lub kawie, we Włoszech macza się je w winie*



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz